Home » Artikelen » 'Say what?!'... Delen is Stelen

'Say what?!'... Delen is Stelen

In deze rubriek levert Mijn Kind Online commentaar op (sociaal) medianieuws. Deze week: waarom we het vertederende goudvisbriefje niet hadden moeten delen. 

Meester Peter is de meester van mijn oudste zoon (8). In de vensterbank van hun groep 5 staat een ‘brievenbus’. Schrijf een brief, over wat dan ook, stop hem in de brievenbus, en je krijgt een persoonlijke brief van de meester thuisgestuurd. Altijd. Dat spreekt de kinderen aan. Ze schrijven enthousiast hun briefjes en de sensatie is groot wanneer het antwoord op de deurmat valt. Wat een fantastische leraar, die Peter. Hij laat de kinderen oefenen met schrijven, en bouwt tegelijkertijd een persoonlijke band met ze op, waardoor ze hem meer durven toevertrouwen. 

De handgeschreven brief is een ode aan het contact, persoonlijker dan een e-mail. Hoe intiem dat kan voelen blijkt uit het nieuwe boek Ode aan de Brief van Simon Garfield. En het blijkt uit de brief van het meisje van wie de goudvis is overleden. ‘Beste meester Peter, ik schrijf het op een briefje, want als ik het vertel moet ik huilen. De goudvis is dood en ik ben heel verdrietig.’

De meester - dat hij ook Peter blijkt te heten is toeval - was zo ontroerd, dat hij besloot het briefje te delen. ‘I love my job’, was zijn commentaar, waarop iemand anders de foto deelde met het onderschrift 'Dit maakt het vak van 'meester' zo leuk'. In een mum van tijd ging het briefje viraal op Facebook en Twitter. Dat was niet de bedoeling, maar de bijval was leuk: voor de klas staan is inderdaad een prachtig vak. 

De sociale media staan vol met foto’s en filmpjes van kinderen, gedeeld door volwassenen. Soms wordt het genant en vragen we ons af of al dat posten en delen wel eerlijk is tegenover het kind. Want hoe blij is het in zijn tienertijd als het al die beelden van zichzelf terugvindt? Gelukkig voeren we deze discussie al langer. 

Nu is het nodig het ook over geschreven boodschappen te hebben. Want moet je zo’n kinderontboezeming over een overleden goudvis eigenlijk wel met de hele wereld delen? Op de Facebookpagina van opvoeddeskundige Marina van der Wal had een ouder kritiek: ‘Lief bedoeld hoor, maar wat het meisje schrijft is privé’. Wat deze moeder eigenlijk zegt: zoiets moet je in de ‘brievenbus’ laten. 

Moeten we dan maar helemaal niets meer van kinderen online zetten? Een prachtige tekening kan natuurlijk geen kwaad, het is zelfs beter dan een foto. Tenzij er iets op staat dat te gevoelig ligt. Een snipper papier met een mop erop kun je best delen - tenzij het een foute mop is die maakt dat de lezer zich afvraagt: hoe voeden die ouders hun kinderen op? Of je iets plaatst of niet, hangt af van de context. Een overlijdensbericht voor een goudvis, opgeschreven door een meisje dat vecht tegen haar tranen, is iets tussen haar en haar meester.  

In Afrika willen bepaalde stammen niet dat je hen fotografeert omdat ze bang zijn dat daarmee hun ziel wordt gestolen. Dat vind ik een mooie beeldspraak. Het gedachteloos delen van gevoelens van kinderen via sociale media is alsof je iets van ze wegneemt. Tijd voor een campagne misschien? Na ‘share geen shit’ propageren we nu de leus: ‘delen is stelen’?

Die boodschap moet zich dan niet alleen richten op leraren en ouders, maar ook op deskundigen die bloggen dat mensen voorzichtiger moeten zijn. Ik ben zo’n ‘deskundige’ en ik voel me aangesproken. Ook ik heb het goudvisbriefje gedeeld. En dat had ik niet moeten doen. 

Remco Pijpers
Tags en rubrieken